En dan is er toch opeens weer een paar maanden voorbij gegaan zonder een nieuw verhaal van de reisbegeleidsterx85. Sorry Heb het erg druk gehad en er is zoveel gebeurd dat ik alles ook niet meteen op kon schrijven. Sommige gebeurtenissen hebben wat tijd nodig om te verwerken, maar soms ben je ook gewoon te moe om nog iets op te schrijven of te vertellen. Tevens ben ik me er van bewust dat het werken en reizen in India bijna gewoon geworden is en dat ik echt even moet omschakelen om te begrijpen dat het voor jullie, lieve lezers, niet zulke gewone belevenissen zijn

Terug in de tijd. Na de laatste Centraal India reis kreeg ik nog een aanbod voor een kerstreis, Noord-India en Nepal. Hartstikke leuk! Maar had ook de afspraak met mezelf gemaakt een cursus te volgen bij het Osho Meditatie Resort in Puna. Daarbij kwam ook nog het feit dat mijn 90 dagen die ik volgens mijn zakenvisum achtereen in India mag verblijven, zou verlopen tijdens deze Noord India/Nepal reis en ik dus even voordat deze reis zou beginnen even  x93op en neerx94 naar Nepal moest vliegen om toch deze reis te kunnen begeleiden.

Terugkomst in Puna was fijn! Heel fijn, het is een plek van thuiskomen maar  ook aarden. De cursus die ik volgde (Tantrische energiexebn) was bijzonder maar ook pittig en confronterend. Ik merkte dat deze cursus dieper ging qua oude patronen en zelfbeeld dan ik had verwacht.  Ik had maar weinig tijd hier in Puna en na deze cursus moest ik direct alweer naar Nepal vanwege die visumperikelen. En zo vloog ik op 17 december in een dag van Puna, via Delhi naar Kathmandu waar het vreselijk koud was! Daar liep ik dan in mijn toch niet zo warme trui te blauwbekken. Wel gezellig dat vriend G. ook toevallig in Kathmandu was, lekker bijkletsen en lekker eten. Twee dagen later, 19 december, vertrok ik alweer vanuit Kathmandu naar Delhi, met vertraging vanwege de mist, voor de volgende groep. Ondertussen was me ten ore gekomen wat voor chaos de sneeuwoverlast veroorzaakt had en had ik ook al op internet gezien dat de vlucht  die mijn groep zou nemen (die officieel 19 december x92s avonds in Delhi zouden aankomen) geannuleerd was. Via de lokale agent kreeg ik later te horen dat ze ook nog niet konden vertellen  wanneer de groep dan wel zou aankomen. Ondanks dat ik het sneu voor de groep vond was ik stiekem wel blij met een extra nacht rustx85. De naweexebn van de cursus in Puna, het heen en weer vliegen voor mijn visum en de kou in Kathmandu had toch wel een bepaalde  uitwerking op mij en ik hoopte dat een extra nachtrust wat verlichting zou geven.

De volgende ochtend, 7:00 uur, telefoon vanaf het vliegveld van het lokale agentschap. x93Twee mensen van je groep zijn aangekomen en komen rond 8:30 uur aan in het hotelx94. Oke, snel opstaan, douchen en wachten in de lobby van het hotel.  Daar kwamen twee Limburgse groepsgenoten aan die veel geluk gehad hebben. Ze vertelden mij over de chaos in Nederland en op Schiphol door de sneeuwval en hoe zij het voor elkaar gekregen hadden om toch binnen afzienbare tijd in India te belanden. Ze hebben er zelf voor gezorgd dat ze ruim, ruim op tijd voor hun vlucht op Schiphol waren (stel je dat even voor, met de auto glibberend en schuivend vanuit Limburgx85) en zodra ze te horen kregen dat hun vlucht niet doorging zijn ze meteen naar de balie gegaan van de desbetreffende luchtvaartmaatschappij waar ze alternatieven aangeboden kregen. Rekening houdend met de incheck/ security en instaptijd hebben ze de optie om via het Midden Oosten te vliegen aangenomen en zodoende x92s ochtends toch aangekomen in Delhi. Petje af voor deze slimme en doortastende mensen!  En natuurlijk, niet te vergeten voor hun super grote portie aan gelukx85x85

Tja ,maar wanneer komt de rest van de groep aan in India? Lange tijd was het onzeker, eerst zouden ze de avond erna komen, daarna 2 dagen later om vervolgens pas 5 dagen later aan te komen dan de geplande datum. Ondertussen ben ik, snipverkouden, met de twee Limburgers in een privxe9 auto op stap gegaan wat ook weer een aparte belevenis was. Eerst moest ik ze overtuigen van het feit dat ik een reisbegeleidster was en niet een gids Toen deze doelstelling gehaald was hadden we een leuke tijd. Het was voor mij alsof ik met twee reisvrienden op vakantie was alleen moest ik alles regelen en wist ik meer van de plaatsen en van India dan hun Uiteindelijk op 25 december kwam de rest van de groep aan in Jaipur en was de groep toch kompleet!

x93En mevrouw de reisbegeleidster, hoe heeft u deze reis verder ervaren?x94.
Nou, ja, tjax85x85.euhx85x85 Ten eerste had ik het gevoel dat er een spookje meereisde. Dat spookje heette x93Sneeuwval in Nederland en de daarbij komende overlastx94. Groep was natuurlijk door de vertraging raar op reis gegaan en dat speelde toch wel mee de gehele reis. Niet overdreven, maar toch werd er zo nu en dan wel met een beschuldigende vinger naar mijn werkgever gewezen. Volgens deze reizigers hadden zij (mijn reisorganisatie) er schuld aan dat het een en ander zo gelopen wasx85. Het kostte me erg veel moeite om me hier enigszins buiten te houden want op het moment dat ik ze de andere zijde van het verhaal wilde vertellen zodat ze misschien ook snapte dan er van kantoor zijde ook kosten worden gemaakt, kon ik de wind van voren krijgenx85.

x93Was dit het enige wat speelde?x94
Nee, de groep was qua gemiddelde leeftijd flink jonger dan mijn vorige groepen, en enkele onervaren groepsreizigers,  wat zich soms resulteerde in een houding van x93ze het beter wistenx94.  Nee, men wilde zich niet haasten op reis, dus men verscheen niet op tijd bij de bus. Afspraken over tijden werden niet nageleefd en soms stond ik met de gids en chauffeur op de groep te wachten. Ik wachtte met smart op de corrigerende factor van de groep, dat iemand uit de groep hier iets over zou zeggen, maar dit gebeurde pas laat. Als de een eindelijk bij de bus aangekomen was, rende de ander toch weer even naar het toilet of moest toch nog (na alle honderden fotox92s) toch nog even een foto maken. Eigen excursies werden geregeld terwijl de rest van de groep al in de bus zat te wachten, inclusief gids en chauffeurx85. Vermoeiend, vooral omdat ik dit gedrag niet begrijp, zeker niet naar je medereizigers toex85..
 Inlezen van hun reis deden sommigen ook niet aan, x93Hoezo gezamenlijke uitgavenpot 100 Euro?x94 Dat vonden ze, ondanks dit netjes vermeld stond in de uitgebreide reisinformatie, echt te veel. Het bedrag werd gehalveerd waardoor ik 5 dagen later na de excursie in Agra (en de daarbij behorende hoge entreeprijzen), al om een aanvulling moest vragenx85.. x93Tuurlijk, mijn reisorganisatie bestaat pas 20 jaar en organiseert vele vele reizen dus voor het geven van een richtbedrag hebben ze geen flauw ideex94 (cynisch
Verder waren er relatief veel zieken, zieken met maag/darmklachten die lang bleven doorspelen maar ook iemand met een luchtweginfectie. Ik heb 3 keer een dokter in een hotel laten komen om antibiotica voor te schrijven. Ik weet bijna zeker dat deze ziekten een combinatie is van een eerste kennismaking met India, toch enigszins niet uitgerust op reis gaan, de stress van de sneeuwval en of de reis nog wel door zou gaan en tevens het drukke reisprogramma die mensen zelf  geboekt hebben. Voor de mensen die later aankwamen gingen we van het drukke Delhi, direct door naar het drukke Jaipur, door naar Agra (qua drukte en mensen ook zeker altijd nog een uitdaging voor mij) om vervolgens in het drukke Varanasi aan te komenx85x85 Daarom verbaasd dat er zieken waren? Nee!
Ik geloof dat iedereen blij was toen we in Nepal aankwamen en het allemaal rustiger aanvoelde.
Maar ondanks bovenstaande was de groep toch ook wel hecht. Er werd bij ziekte voor elkaar gezorgd! Rudi zorgde er zelfs voor dat de winkeleigenaar met zijn sjaals even op de kamer van de zieke Linda kwam zodat ook zij sjaals kon shoppen Er staat zelfs een rexfcnie gepland met de hele groep!

Maar toch blijft het een x93anders dan anderex94groep. Het feit alleen al dat een van de groepsgenoten tijdens de reis niks negatiefs naar mij heeft laten merken maar dan toch een beoordeling invult met opmerkingen die niet kloppen (dit waarschijnlijk in combinatie met het vertraagde vertrek door de sneeuwval waarvan hij vind dat dit door ons kantoor komtx85x85). Tja dat steektx85.. Het is maar een iemand, ik weet wie het is en ik weet ook dat het iemand is die eigenlijk de hele dag bezig gehouden moet wordenx85..maar ik heb een hekel aan deze achterbaksheid en lafheid en zeker na alle extrax92s die ik voor ze georganiseerd heb!

Maar goed, in koud en mistig Delhi heb ik ze allemaal op de bus gezet naar het vliegveld en kon ik even alles de revue laten passeren. Ik heb weer vele mooie dingen mogen aanschouwen: De prachtige havellix92s (oude koopmanshuizen) in de Sekawati regio, heel fijn was dat er gids bij was die het een en ander verduidelijkte. Relaxte Pushkar, met zijn enige Brahma tempel en bijzonder leuk meer was ook weer een kadootje. Jaipur met Amber Fort, even weer terug in de tijd van de Rajputs. Natuurlijk weer de Taj Mahal gezien, en de ghats bij Varanasi. Het mooiste was toch wel weer Nepal Chitwan met zijn olifanten en we hebben neushoorns gezien! Pokhara met de kleine wandeling langs lokale dorpjes, ook weer bijzonder vooral omdat de lucht zo helder was en we constant de Annapurna bergketen konden zien. Bijzonder, bijzonderx85. Maar ik was ook wel een beetje opgelucht! De reis zat weer op.
Ik regel in Delhi nog even de administratie met P. van het lokale agentschap, ik ga nog even shoppen en vloog x92s avonds ook terug naar Nederland. Een half jaar in India verbleven en nu weer naar huisx85. Ik had er enerzijds zin in, ook al voelde ik verwarring, niet wetende wat Nederland me weer zou brengen. Maar  ben echt superblij met het afgelopen halve jaar dat ik in India heb mogen doorbrengen, wetende dat ik binnen een maand  na terugkomst in Nederland weer op pad mag

Na heerlijke rustige dagen in Mumbai, waar ik veel gewandeld, gelezen en lekker gegeten heb begon begin november de tweede reeks van deze reis.
Andere mensen, andere gewoontes, even weer omschakelen want de vorige groep kende je zo langzamerhand. Je wist wie waar van hield, wie wat wilde zien en hoe iemand kon reageren. Nu moest ik het weer opnieuw gaan uitzoeken, opnieuw “finetunen” opnieuw mezelf profileren.

Ondertussen zijn we dik drie weken onderweg, de groep kent elkaar, elkaars gewoontes en doen en laten. Ik heb weer kunnen “finetunen” en de groep is erg fijn.
Het is wel grappig hoe elke reis zijn eigen reisthema in de reis heeft, een reis in een reis. Was het met de vorige groep de zieken….. Deze reis heeft als thema “eten”. Leek alles qua eten en het regelen van het ontbijt in de vorige reis goed te gaan, nu gaat het regelmatig fout……. Wanneer ik de avond voor vertrek voor de groep als ontbijtpakketje brood met omelet bestel krijg ik alleen omeletten, wel netjes per stuk ingepakt maar zonder brood Moest ik dus in het eerstvolgende dorpje de bus uit en in rennen op zoek naar brood voor bij de omeletten. Het heen en weer rennen van de reisbegeleidster tezamen met de bushelper op zoek naar toast was trouwens volgens mijn reisgenoten een grappig gezicht

Verder in een ander hotel wordt de prijs van het bier spontaan met dik 10% verhoogd. Waarom? Nou dat was wat makkelijker rekenen voor de jongens van het hotel Daar heb ik maar snel een einde aan gemaakt. Boter en jam werden qua prijs verdriedubbeld want mijn groepsgenoten wilden zelf hun boter en jam op ons brood smeren in plaats van het gesmeerd krijgen, echte klantvriendelijkheid om dan de prijs maar te verdriedubbelen. Het mooiste was toch wel dat ik de avond voor vertrek voor 15 mensen ontbijt had besteld. Koffie/thee, toast/boter/jam, eitje en een sapje met de vraag of het om 7:15 klaar kan staan zodat we zo aan konden schuiven. Dat was de bedoeling….. 7:20 komt de assistent manager binnen…. Nog geen bordje, bestek of beker op tafel! Dan pas gaan ze eens beginnen met koken, tafeldekken zodat we om 7:40 eindelijk iets te eten hadden. Is dit daadwerkelijk zoveel moeite om je gasten tevreden te houden? Waarom denk je dat ik ontbijt bestel een avond van te voren? Nou zodat we op tijd de bagage in de bus kunnen doen en op tijd kunnen vertrekken. Wat zegt die @#$%! Assistent manager? :”Dan vertrek je toch iets later…..”

Het hele bovenstaande verhaal heb ik tegen de manager van het volgende hotel verteld (aardige man) die gelukkig wel slim was;-) Dus inderdaad om 7:15 stond alles op tafel, inclusief voor iedereen een hard gekookt eitjeJ

Toen ging het eventjes een tijdje goed met de ontbijten, we zaten in hotels die ’s ochtends ontbijtbuffet serveerden en dus alles prima op tijd klaar hadden staan. Helemaal top!

Totaan gisterochtend, “fixed ontbijt” besteld (de vaste bestelling) maar toch niet gekregen. Waarom niet? Het zal wel weer een communicatiestoornis zijn En voor morgenochtend hou ik ook mijn hart vast……

Wat gebeurd er verder nog meer tijdens een reis? Voor het eerst kreeg ik te maken met fraude van entreekaartjes. Een slimme man die bij het Archeologisch museum werkte had 4 oude entreekaarten gevonden van een andere bezienswaardigheid. Hij dacht  vast van laat ik eens wat extra geld gaan verdienen en verkocht deze kaarten voor de 100 roepie wat op de kaart staat aangegeven, in totaal verkocht hij 4 van deze kaarten aan mijn reizigers dus het totale bedrag is 400 roepie. Terwijl er voor het museum maar officieel 25 roepie per persoon betaald hoeft te worden. Uitgerekende winst is 300 roepie, een leuk extra daginkomen. De mensen bij wie het overkomen was kwamen bij mij, en toen kon ik het niet laten om het helemaal uit te zoeken. Bij de manager van het hotel achterop de motor naar het kantoor van het Archeologisch Survey of India (overkoepelende organisatie). Dit kantoor  stond bij een prachtig paleis en dat was zo laat in de avond een prachtig gezicht! Het was nog geen volle maan maar het paleis werd nu al mooi beschenen. Tevens nog een rondleiding gekregen door de mooie kamers in het gebouw bij het paleis. Uiteindelijk via via de dader opgespoord maar die was even niet aanwezig. Wel kon ik mijn mensen hun teveel betaalde geld teruggeven……
Maar eigenlijk ben ik erg bezorgd…. De plaats waar dit gebeurde is nog niet zo toeristisch, zal wel toeristischer gaan worden dus waar zal het heen gaan met de fraudepraktijken? Zal deze plaats een tweede Khajuraho worden, met veel vervelende opdringerige verkopers en verkoop van gebruikte kaarten? Zelfs de biscuitjes, die voorzien zijn van een maximale verkoopprijs (inclusief taxes), worden al duurder verkocht onder de leugen “Local taxes” . Het lijkt een beetje het einde te worden van dit leuke plaatsje.

Vanochtend kwam een stel uit mijn groep naar mij toe met nog een leuk verhaal:  Ze wilden gisteravond douchen maar tot hun grote verbazing zat er geen douchekop op de kraan. Dit hebben ze netjes gemeld bij de receptie van het hotel. En ja hoor, even later komt er een jongen aan die een gloednieuwe douchekop aansluit en daarna direct weer wegloopt terwijl men eigenlijk nog een fooitje wilden geven. Ach ja, dan maar niet, ze douchen zich en gaan naar bed.
’s Avonds, het is ondertussen 23:45, wordt er op de deur geklopt. Eerst twijfelen ze of ze het wel goed horen maar dan doet de man van het stel toch open. Staat daar dat ventje die de nieuwe  doucheknop heeft aangesloten, wil even 1000 roepie hebben voor die douchekop:-D Hun antwoord was natuurlijk negatief en het ventje loopt weer weg J

Dit zijn enkele van de voorvallen die zich tijdens deze reis hebben voorgedaan. Het is en blijft India, dit moet je niet willen snappen. Je moet dit echt over je heen laten komen maar ik merk dat door hier een tweede keer vlak achter elkaar te komen  dat het me toch begint te ergeren….. Is het echt zo moeilijk om na mijn eerste aanmerking over een schimmelplek in een kamer daar een dikke maand later iets aan gedaan te hebben? Is het echt zo moeilijk om onderhoud te plegen zodat de kamers langer mooi blijven? Is schoonmaken echt zo moeilijk? Hehehehe ik kwam gisteren te weet, na een halve opmerking,  dat een van mijn reisgenoten zelf een schuursponsje en wat schuurmiddel meegenomen heeft……  “Maar ik maak niet alles schoon hoor!” zegt hij nog

Pffft , gelukkig mag ik na deze reis nog een reis doen (Noord-India/Nepal, 22 dagen) zodat ik me weer even in wat luxe en schonere kamers mag bivakkeren J Ik kan me er eigenlijk al op verheugen.

En met mij? Met mij gaat het redelijk goed na wat deuken in mijn persoonlijke leven, wat ik hier in India ook nog hoop te hebben.  Maar heb het, afgezien van bovenstaande punten, prima naar mijn zin hier in India en in het reizen begeleiden. Ik zit wel op mijn plekje!

Zo ik ga aan de lunch!

Veel liefs uit een warm Badami J

Alles goed hier in India.
De vorige groep vertrokken en ik heb heerlijke vrije dagen in Mumbai gehad. Lekker slenteren langs de Colaba causeway (een lange winkelstraat in de wijk Colaba), lekker gesnuffeld in de boekwinkel van het Taj Mahal hotel en lekkere noodles gegeten die je zelf qua groentes kon samenstellen. Ook genoten van een prachtige zonsondergang bij de Marine Drive en de straatverlichting, die bij elkaar lijken op een mooi glinsterend halssnoer zo langs de baai van Mumbai. Heb genoten van deze vrije dagen en ben helemaal bijgekomen.

En toen kwam de nieuwe groep, andere mensen andere kansen. Even weer intunen op de verschillende persoonlijkheden en in het begin de namen door elkaar halen. Ondertussen zijn we dik een week onderweg en alles gaat naar wens. We komen net uit Pachmarhi vandaan, waar ik gisteravond verwoedde pogingen deed om een ontbijtpakketje te regen voor vanochtend. We vertrokken namelijk

Alweer halverwege deze reis, wat gaat de tijd toch snel!
Ik heb het erg naar mijn zin, de groep doet het geweldig. Een heerlijke enthousiaste groep die flexibel, zelfstandig en nieuwsgierig is. Elke fotostop wordt met gejuich ontvangen en de fotografen ben ik in mum van tijd kwijt, die zijn zo druk bezig met het fotograferen van hun onderwerp zoals een hooiwagen dat ze nietsvermoedend 500 meter meelopen om het mooiste plaatje te kunnen schietenJ Of met de ploegers op het land meelopen, die vervolgens aan het einde van het land vanzelf weer terug komen lopen
Ik moet ook zeggen dat ik erg bof met de chauffeur, hij heeft deze reis eerder gedaan en weet bijna elke fotostop en ondanks onze taalbarrière (wanneer leer ik nou eens Hindi;-) komen we altijd op tijd op onze bestemming. Gelukkig hebben we beiden het idee dat we onze best doen en dat we het beste voor hebben met de groep en dat werkt super! Ook de groep merkt dat de chauffeur een, zoals door een reiziger beschreven, “zeer geschikte vent” is. Heel goed, ik hoop dat zijn fooi nog verhoogd gaat worden aan het einde van zijn deel van deze reis.
Het gaat echt heel goed! Nu merk ik pas hoeveel stress en negatieve energie ik om me heen had tijdens de vorige reis. En hoeveel makkelijker het gaat in deze groep. Een reisbegeleider kan een reis maken of breken wordt wel gezegd, en daar kan ik het helemaal mee eens zijn maar men moet niet vergeten wat hun eigen inbreng is. Ik ben tijdens deze groep  absoluut mezelf en kan mezelf zijn en hoef niet op mijn tenen te lopen, bang te zijn dat ik iemand op zijn of haar tenen trap.

Heel leuk om overal weer terug te zijn. Bekenden terug te zien en slechte communicatie verbeterd te zien. In Khajuraho zijn er wat strubbelingen gaande tussen de lokale agent en onze vaste man voor het huren van fietsen. Hmmm hoe kan ik hier netjes mee om gaan zodat ik ze beide te vriend hou, maar toch mijn zin krijg in het huren van goede fietsen. Het is wel gelukt maar wat er in Khajuraho gebeurd is typisch het verschijnsel “Het licht in elkaars ogen niet gunnen” en dus eigenlijk het gewone leven….. De groep heeft hier natuurlijk niets van gemerkt, die hebben zich prima vermaakt met de fietsen en de excursie.

Veel gekke dingen heb ik nog niet beleefd tijdens deze reis, afgezien van enkele zieken variërend van misselijk en braken, een flink verstuikte voet, een flink kuchende verkouden man (zijn gekuch klinkt volgens een van de groepsleden als een zeeleeuw, sneu voor de kucher maar onwijs grappig voor ons), Annet is aangevallen door een koe en loopt met blauwpaarse vlekken op haar lichaam, en vandaag is daar Paul bijgekomen. Paul is vanochtend tijdens een korte stop gebeten door een hond. Oei! Mij is ooit verteld dat een beet van een hond het  einde van de reis betekend. “Gelukkig” zitten we hier  in India met vele loslopende honden zodat een antirabiës injectie snel te krijgen is. Na aankomst in het hotel een taxi geregeld en is Paul met vrouw naar het dichtstbijzijnde grote ziekenhuis gegaan (ongeveer een uurtje rijden) en komt er met een zalfje, pijnstillers, tetanus injectie en de eerste antirabiës injectie vanaf. Over 2 dagen de volgende injectie (zitten we in Aurangabad, een grote stad) en dan een week later de derde injectie (zitten we in Hospet, daar moet ook een redelijk groot ziekenhuis te vinden zijn). Laten we hopen dat het goed komt

Dus alles naar wens :-) Alleen de standaard menu’s in onze hotels beginnen me een beetje de keel uit te hangen. Indiaas eten is heerlijk, alleen nu even niet. Ik snak naar een stamppot boerenkool, zuurkool of rauwe andijvie. Of een grote bak salade, met frietjes en mayonaise…. Ik weet ook dat dit even tijdelijk is en dat mijn zin in Indiaas eten vanzelf weer komt

Vliegticket is aangevraagd en goedgekeurd! Ik vlieg op 30 september terug naar India naar Delhi. Ik vind het vooruitzicht weer erg leuk, ik heb er erg veel zin in om weer op pad te gaan door India en dat is toch weer een goed teken

De afgelopen 10 dagen lijken een eeuwigheid geleden! Met Tanja ben ik in de tussentijd op een zaterdag naar Dakshin Kali geweest. ’s Ochtends verzamelen en naar het busstation lopen, op het busstation aangekomen hoefden we maar 3 keer te vragen waar de bus stond die naar Dakshin Kali zou gaan en we stapten in een bijna volle bus. Tanja, met haar lange benen bleef liever voorin bij de chauffeur zitten zodat ze haar benen kwijt kon. Ik ging achterin zitten, dat is niet altijd mijn eerste keus maar helaas een andere keus was er niet. Dus na het eten van een snel gekocht broodje werd het lekker hobbelen.  Af en toe leek ik het plafond te raken net als de andere Nepalezen achter in de bus maar het was wel gezellig.

Het uitzicht onderweg op de Kathmandu vallei was trouwens prachtig! Ik zat aan de juiste kant van de bus en kon daar lekker van genieten en na dik anderhalf uur kwamen we aan in Dakshin Kali aan. Hier hebben we even koffie gedronken, mijn koffie leek eerst thee maar een extra schepje Nescafé doet wonderen Daarna zijn we met behulp van de trap naar beneden gelopen naar de tempel.

Dakshin Kali is een beroemde offerplaats waar wekelijks vele geiten, varkens en kippen worden geofferd. Kali is een van de gedaanten van de vrouwelijke god Parvati, in dit geval een bloeddorstige die je graag tevreden wilt houden want je weet niet wat ze zal doen als ze boos wordt! Om haar tevreden te houden worden, ongecastreerde,  dieren geofferd. Deze dieren worden daarna opgegeten.

Wij kwamen die zaterdag eigenlijk te laat om de stroom van mensen te zien maar hadden daarbij wel mooi uitzicht op de tempel met het beeld van Kali. Ze hadden Kali net schoongemaakt en waren haar aan het versieren met bloemen. Daarna begon de priester met zijn puja, dus weer veel geluid van de bellen, wierook en vuur.  Daarna mochten de kleine groep mensen die toch nog gekomen waren hun eigen puja houden en offeranden doen met andere dingen als beesten. Wij kregen zelfs nog een stuk kokosnoot aangeboden. Toch vonden we, vooral ik, het erg jammer dat we eigenlijk de drukte gemist hadden en besloten we om de dinsdag erop weer te gaan……. Onderweg terug naar Kathmandu zagen we vele Nepalese vrouwen in hun mooiste kleren lopen! Het was namelijk ook de dag van het Tij festival. Dit is een echt vrouwenfestival, de derde dag na volle maan, waarbij alle vrouwen zich ritueel wassen, mooie kleren en juwelen omdoen en de tempel bezoeken. Tevens veel dans in zogenaamde buitententen met typische Nepalese Tij muziek. Wij hebben een deel van dit festival meegemaakt bij Pashupathinat in Kathmandu. Mooie vrouwen, mooie kleren en een geweldig leuke sfeer!

Dus inderdaad  de dinsdag erop, om 6 uur ’s ochtends verzamelen en naar het busstation lopen. Weer anderhalf uur hobbelen in de bus met hetzelfde prachtige uitzicht wat niet verveeld J Bij Dakshin Kali aangekomen was het inderdaad drukker. Er stond een lange rij wachtende voor de tempel sommigen met geiten en kippen. Deze beesten worden eerst ritueel gewassen bij het water om vervolgens toch geofferd te worden. Vreemd gezicht, de sfeer is ook anders, niet echt minder of slechter maar gewoon anders. We denken aan de dieren, wetende dat ze vaak een beter leven hebben gehad dan beesten in het westen en we weten dat ze daarna opgegeten worden. Het lijkt wel een soort slachten, maar dan onder de goedkeuring van Kali

De rest van de dagen heb ik doorgebracht met lezen, televisiekijken en met Tanja op pad gaan. Tanja heeft wat Indiase kleren laten maken en zoekt nog wat andere stofjes voor nog een leuke set en ik vind het wel leuk om mee te gaan. Allemaal stofjes, kleurtjes, bling bling maar wel erg leuk. Tanja slaagt voor de tweede keer en ook ik ga overstag en laat een van mijn tunieken namaken. Dit gaat goed, tuniek ziet er goed uit en voor een redelijke prijs. En dan wordt je hebberig…. Een meter stof varieert van 90 Nepalese roepen (Nrs) tot zo’n 250 Nrs. Een set, voor een tuniek en een broek zit in de range van 1000 Nrs roepen tot 2500 Nrs en misschien nog wel meer (afhankelijk van de kwaliteit van de stof en hoe rijk jij er uit ziet). En dan het laten maken tot tuniek en broek kost zo’n 350 NRs, mijn tuniek kostte qua stof 270 Nrs en het maken 450 Nrs (tezamen dus 720 Nrs is ongeveer 7,50 Euro). Ik heb nu een blouse in bestelling (ook ongeveer 7,50 Euro) en laat nog een echte kurta, Nepalese tuniek, maken voor 6,50 Euro. Maar heb nog meer leuke stofjes gezien J Het maken kost alleen wat tijd…. En ik heb nog maar 10 dagen.

Ben ook op souvenir jacht geweest, een paar leuke Cd’s op de kop getikt, een paar leuke oorbellen en een lama….. Nee, niet zo’n dier uit de Andes wat spuugt maar een Lama, een leraar, in het Tantra boeddhisme Ik kwam dit beeld tegen in een “Antiek”winkel en het viel me meteen op. Het viel me ook meteen op dat hij eerder gebroken is geweest (onthoofd) en gerepareerd is. Wel zit er aan de onderkant/binnenkant nog iets van “officieel”papier wat het alleen maar mooier maakt. Volgens de verkoper komt het beeld uit het Westelijk grensgebied van Nepal  met Tibet, het gebied van de Gurung gemeenschap. Het is echt zo’n beeld wat in een klooster heeft moeten staan. Ik kan me in ieder geval voorstellen dat hij daar gestaan moet hebben. Ik vond hem mooi, heb afgedongen en staat nu te pronken op mijn kamer.

Zo vermaak ik me wel, het lezen en inlezen in mijn komende reis is een vast dagprogramma. Verder vind ik het erg leuk om hier in Kathmandu op verschillende plekken te eten. Een favoriet is een Israëlisch restaurant met onder andere falafel, humus, pizza en heerlijke moijtos op het menu. Ik mag ook graag Japans eten, vooral de sushi. Een ander restaurant heeft hartige taart op het programma staan en er zijn ook vele restaurantjes met Mexicaanse gerechten op het menu. Ook kun je kiezen voor een Ierse pub met live muziek en ondanks dat het eten goed is mis ik daar toch een bepaalde sfeer….. Al deze restaurantjes zijn ingesteld op de westerse mens, westers menu en hogere prijzen. Samen met Tanja heb ik regelmatig bij een Tibetaans restaurant gegeten wat ook goed was en de prijs een stuk lager En soms is het gewoon fijn om in het guesthouse te eten, alsof je thuis eet J. Er is zoveel keus! Dat ik zelfs nu, het is nu 19:00 uur hier, ik nog niet weet waar ik straks wil eten….

Eergisteren stond ik op het dakterras van het guesthouse, het was droog voor de verandering en de zon ging onder… Prachtige wolkendek en mooi uitzicht over de bergen rondom de Kathmandu vallei. Met mijn MP3 speler op mijn hoofd heerlijk genoten van het uitzicht, plannen makend en  mijmerend….

Gisteren was het precies 4 jaar geleden dat ik voor het eerst mijn in Nepal aankwam en ik ontkwam er niet aan dat het me toch veel deed. Wat is er veel gebeurd tijdens de laatste 4 jaar en wat voor veranderingen heeft dit in mijn leven teweeg gebracht. Ik kan er alleen maar heel blij van worden Ik ben gisteren met collega Tanja gaan wandelen. Tanja gaat een reis begeleiden in Nepal_Tibet en ze wilde haar conditie bijwerken. Of ik mee wilde? Tuurlijk! Lekker wandelen en lekker bijkletsen over ons werk als reisbegeleidster.

We zijn als eerste met de lokale bus van Kathmandu naar Dhulikhel gereden. In een lokale bus duurt dit zo'n 1,5 uur maar het was erg gezellig. In Dhulikhel gingen we op pad, de eerste 5 minuten waren lekker, dit over een recht stuk weg maar dit bleef natuurlijk niet zo. De weg veranderde in een hele lange trap naar boven, en mijn geklets werd minder net zoals mijn tempo. Ik kom boven dat is een ding wat zeker is  maar dat is altijd wat langzamer dan een ander persoon. Gelukkig vond Tanja dit niet erg en liep ze enigzins met de lokale gids voor me uit.

Zo liepen we gemoedelijk verder, langs dorpjes en rijstvelden en werden we vriendelijk begroet door lokale bevolking. Erg relaxed want we werden niet onder de voet gelopen door kinderen die chocolade, pennen, zeep of armbandjes wilden hebben. Zo liepen we verder de berg op met prachtige vergezichten op de Himalaya. Tanja met haar sportachtergrond en lange benen liep lekker met de gids door, ik daarintegen met mijn vrije tijd en weinig lichamelijke inspanning begon het na 2 uur toch wat zwaarder te krijgen maar we gaan gewoon door. Het uitzicht op het klooster van Namdobouddha was werkelijk prachtig! De zon scheen op het dak van het klooster en de wolken maakten prachtige schaduweffecten op de bergen….. hier doe je het dus voor! Na in totaal een kleine 3 uur gelopen te hebben kwamen we in Namdobouddha aan waar we gingen lunchen. Omdat we graag momo's wilden eten, wat een lange voorbereiding vraagt, aten we eerst een lekkere noedelsoep om vervolgens een uur later pas de momo's te krijgen

Uiteindelijk vertokken we 2 uur laten weer voor de rest van de trip. In plaats van stijgen moesten we nu dalen, enerzijds kan dit makkelijker zijn maar het vraagt een andere manier van lopen. Weer een hele fijne tocht, met wederom mooie uitzichten op de bergen en wandelen door leuke authentieke dorpjes. Halverwege begon het te regen maar we waren voorbereid en hadden onze regenkleding bij ons. En zo kwamen we 2,5 uur later aan in Panauti waar we de lokale bus terug namen naar Kathmandu. Ditkeer deed de bus er 2 uur over om terug te komen maar dat mocht de pret niet drukken.

Terug in Kathmandu kon ik bijna niet meer lopen van de spierpijn en de blaar op mijn hiel. Gelukkig zijn er fietsriksja's die je voor een leuk bedrag wel naar je guesthouse willen brengen. Daar stapte ik vermoeid onder de douche, heb me lekker ingesmeerd met olie en spierpijnwerend middel en hoopte op een goede nachtrust Wat een heerlijke dag! Ik moet vaker de bergen in! Ik merk alleen dat mijn conditie enigzins verslechterd is maar misschien moet ik gewoon beginnen met een kleine trekking? Ik ben in ieder geval weer helemaal enthosiast geraakt! Heeeerlijk!!!

En nu ben ik nogsteeds aan het nagenieten van de heerlijke dag. Weinig tot geen spierpijn meer maar heb wel weer een gezonde (rode) kleur op mijn gezicht. Ik ga mezelf straks verwennen met een voetmassage Natuurlijk wilden ze me het liefst de dure ayurvedische massage aansmeren….. hij was zo aan het dwingen dat ik hem gezegd heb dat hij daar nu mee moest ophouden of ik zou  naar iemand anders gaan. Verder heb ik mijn 30% low season korting afgedwongen wat ze op hun folder geschreven hadden, blijkt hij ook al niet te kunnen rekenen….. eigenlijk vraag je je dan af waarom je met zo'n massagesalon in zee zou gaan…… Maar goed, hoort er allemaal bij je moet nu eenmaal voor jezelf opkomen en je vrouwtje staan anders proberen ze je toch te belazeren, en zolang je dat beseft kun je het hier best uithouden.

Morgen gaan Tanja en ik weer gezamenlijk op stap! Een leuk uitje naar de Kali tempel van Dakshin Kali en daarna door naar de Pashupatinath voor de viering van het Teej festival. Heb er al weer helemaal zin in! Maar nu eerst naar mijn massage afspraak

De dagen vliegen voorbij voordat ik er erg in heb, ik ga lekker mijn gangetje dus zodoende niet zo veel te vertellen….
Ontbijten doe ik het liefst in het guesthouse, het is goedkoop en dichtbij zodat ik niet lang hoef te wachten op mijn ochtendportie koffie. Soms ontbijt ik met Lydia, aangevuld met de Israelier Ismael en de Canadees Keith. Dat is meestal erg leuk, leuke verhalen want iedereen heeft zijn eigen geschiedenis en ideeen over het leven, soms minder leuk want wat als de gespreksstof toch minder wordt en men begint te roddelen over andere (langdurige) gasten van ons guesthouse….. Zo zou ik afgelopen zaterdag met Lydia naar Daksin Kali gaan, een heilige plaats ten zuiden van Kathmandu in de Kathmandu vallei, ik had daar erg veel zin in. Maar na het ontbijt met Lydia, Keith en Ismael en de roddels die toen loskwamen had ik daar helemaal geen zin meer in, het idee dat ik 6 uur lang met Lydia (die haar mond geen seconde houd) en Keith (de roddelaar) op pad zou gaan deed bij mij spontaan een hoofdpijn laten opkomen, ookal had ik Ismael bij me die beide mensen zou kunnen neutraliseren….. Daksin Kali blijft nog wel even staan:-) In plaats daarvan raakte ik aan de praat met Andre en Maria uit Colombia met wie ik wederom een leuk gesprek had.

Tijdens dit gesprek kwamen bij mij allerlei vragen boven drijven. Waarom zijn mensen zo gespitst om vanalles weg te geven? En hiermee bedoel ik eigenlijk het weggeven van allerlei prullaria aan locale en in hun ogen armen mensen. Zeepjes, shampoo's, douchegel worden verzameld uit hotels en tijdens een wandeling uitgedeeld aan de locale bevolking

Alweer 10 dagen voorbij en ik zit nogsteeds in Kathmandu. Het weer hier is bijna net zoals bij jullie in Nederland alhoewel het lijkt dat het de afgelopen dagen droger in Kathmandu is geworden, zelfs nu is er een klein zonnetje en een stukje blauwe lucht! Gelukkig maar want de vuilnisophaaldienst staakte dus overal lag afval weg te rotten…. stel je dan een regenbui voor waarbij de straten blank staan, dus ook bij het vuilnis en dat je daar op je slippers doorheen moet lopen…….. bleh…. en stinken! Gelukkig zag ik ze vandaag het vuilnis weer ophalen.

Ondertussen veel mensen leren kennen! Ik heb een avond een leuk gesprek gehad met een man uit Colombia. Hij is antropoloog en wil een jaar reizen. Je kunt het zien als een soort van veldwerk, interviews en foto's die door zijn fotografe Maria gemaakt worden. Interessantegesprekken over hulpverlening hier in Nepal, hoe kun je het beste helpen….
Ook leerde ik Louise kennen. Louise die hier enkele jaren gewoond heeft en deze vakantie, terwijl ze in India was, spontaan dacht "Laat ik maar weer eens naar Nepal gaan". Spreekt trouwens een leuk woordje Nepalees, en heb ontdekt dat dat echt voordeel opleverd hier Ook leuke gesprekken mee gehad. Haar ex-schoonzus. Een Nepalese vrouw die gescheiden is en nu haar tweelingzoons alleen moet opvoeden. Alleen want ex-manlief is niet van plan mee te betalen aan de dagenlijkse kosten van de tweeling. Gelukkig heeft ze een goede baan gevonden, manager van een bar, maar als een gescheiden vrouw heb je het niet makkelijk in Nepal, alleen de roddels al…… Ik vond het leuk om haar te ontmoeten, leuke meid, leuke vrienden en vriendinnen en super gastvrij! Vond het heel bijzonder om zo'n fijn en openhartig gesprek met Nepalese vrouwen te hebben.

Verder heb ik de Britse/Amerikaanse in Thailand wonende 55 jarige, roodharige, flamboyante Lydia leren kennen. We stapten allebei tegelijkertijd onze kamer uit, we zijn buren, zijn toen aan de klets geraakt en gelijk de hele dag samen op pad gegaan. Eerst via allerlei kledingwinkels waar ze opdrachten had achtergelaten om kleding voor haar te maken. Toen door naar Freak Street, de oude hippie buurt vlak bij Durbar Square. Daar hebben we in een lokaal restaurant van kennissen van haar momo's gegeten. Daarna weer terug gelopen om vervolgens 's avonds in de Ierse pub te belanden waar we lekker van Happy Hour genoten hebben (2 cocktails voor de prijs van een, helaas geen mojito maar goed…). Was erg gezellig, veel gekletst en het werd een beetje laat.
Gisteravond weer een supergezellige avond gehad maar ik merk wel dat ik Lydia niet de hele dag om me heen kan hebben. Heb ik geleerd na al die tijd India en Nepal me een beetje af te sluiten want anders blijf je iedereen groeten en de verkopers om je heen hebben…. Lydia doet dat niet….. dat maakt haar extravert maar voor mij iets te extravert………..het maakt mij echt hondsdol! Ik heb echt mijn energie nodig om te lopen, uit te kijken dat ik niet onder een riksja of taxi kom en dan blijft Lydia doorkletsen en tussendoor nog al die mensen groeten! Regelmatig raakt ze de draad van haar verhaal kwijt, ze kletst de hele tijd!
Dus heb ik met haar afgesproken dat we 's avonds gezellig samen gaan eten en kletsen maar dat ik overdag meer tijd voor mezelf nodig heb anders wordt ik gek. Maar ik weet ook dat ik van haar gezelligheid geniet wanneer dit niet de hele dag is.

Dus na ons gezamenlijk ontbijt en ons uitstapje naar de Britse Ambassade ben ik weer terug gekeerd naar mijn kamer. Lekker gelezen, televisie gekeken en zit nu in een cafe met wireless internet lekker te internetten. Even weer een beetje rust, en tegelijkertijd moet ik wel een beetje lachen dat ik daar toch wel naar verlang……

Ik verlang ook naar Puna. Ik ben bij het OSHO Tapoban resort hier in de Kathmandu vallei geweest. Lekker met de taxi de bergen in. Even gekeken hoe het er daar aan toe gaat, even gezeten en gemediteerd en hoewel het daar erg mooi en fijn aanvoelt voel ik niet de drang om daar ook echt te gaan zitten…….. Dus ben weer netjes terug gekeert naar Kathmandu en mijn guesthouse

En zo gaan de dagen gestaag voorbij. Morgen wil ik een poging gaan doen om mijn Nepalese visum te verlengen. Het is dus bijna zeker dat ik tot eind september in Nepal blijf. Het word dus tijd dat ik even met een van mijn vrienden hier ga babbelen over trekkingsmogenlijkheden….. en tijd besteden aan de Nepalese taal en daar mee verder gaan, ik hoorde namelijk van Louise dat dit ook prima van pas komt in India.

En hier zijn we weer! Het heeft even geduurt want ik wilde wel het een en ander vertellen over mijn laatste trip maar ik wist niet hoe en waar te beginnen…… Ondertussen is mijn laatste groep een week geleden vertrokken en ik merk dat ik nu weer meer in mijn gewone doen terecht kom….

Wat wil en wat kan ik vertellen over mijn laatste groep…. niet veel….. Het waren andere mensen als ik gewend ben, op de een of andere manier anders reizend, bezig gehouden moeten worden en niet kunnen aanpassen aan het land/ de landen waar ze heen reizen. Ligt dat aan de persoonlijkheid of ligt het aan wat anders? Had men misschien zich enigzins voorbereid op het land (India) dan hadden ze het misschien leuker kunnen hebben. Misschien ook wel niet…. In ieder geval hadden ze de reisgids of het internet beter kunnen lezen, wat is de reis, wat gaat er gebeuren en wat kan ik van mijn reisBEGELEIDSTER verwachten. Gelukkig ging het met de helft van de groep eigenlijk best leuk, de andere helft… niet….. Wat een mensen, wat een aanpassingsvermogen, wat een gezeur. Je staat met je mond vol tanden wanneer een van hun verteld dat de bus waarmee we door India rijden wat tegenvalt want ze hadden een LUXE bus verwacht…. Eigenlijk moet ik daar nu wel om lachen, ze hadden oogkleppen op want hebben ze wel aandacht besteed aan het normale vervoer in India? En maar door blijven gaan over iets waar ik niets aan kan veranderen, een treinreis die veranderd en mij daar persoonlijk op aanspreken, er voor proberen te zorgen op tijd te zijn voor de Taj Mahal (de dag erna was het vrijdag dus Taj gesloten) maar dan zeuren over een excursie die dan een dag later gedaan moet worden. Niks goed, alles verwachten omdat iemand van kantoor ze gouden bergen beloofd heeft? Het blijft voor mij een groot vraagteken, maar wat ze vergeten is dat ze zelf ook verantwoordelijk zijn voor hun eigen reis, lees in ieder geval de brochure en internet en als er iets niet duidelijk is tijdens de reis kijk dan eerst je eigen papieren na voordat je weer begint "Goh, de entree's zitten toch in het pakket?" terwijl dit met duidelijke letters is aangegeven dat dit niet zo is…..

Het heeft dus een hoop energie gekost, energie om toch de vriendelijkheid proberen te behouden maar anderzijds wordt je steeds maar weer uitgedaagd tot het geven van lik op stuk, gedrein en opstokerij. Gelukkig, tenminste daar ga ik van uit, is dit een uitzondering op de regel en kom ik in mijn volgende groepen weer gewoon reislustige, flexibele en positief ingestelde mensen tegen die wel gelezen hebben dat hun reisbegeleidster geen wandelende encyclopedie is, liever nog die zich enigzins voorbereid hebben en mij nog weten te verassen!

Ondertussen zit ik al een week in Kathmandu, ben van het luxe Shanker Hotel weer terug gekomen in het Pilgrims Guesthouse in de wijk Thamel. Thuiskomen, terwijl er niet eens meer zoveel bekenden rondlopen. Toch voelt het weer fijn aan alhoewel ik na dik 5 weken luxe weer moest wennen aan mijn meer basic kamer. Even slikken en nu is het al weer heel gewoon. Wat doe ik zoal in Kathmandu? Een beetje shoppen, bezienswaardigheden bekijken, ik probeer elke dag in ieder geval mezelf een opdracht te geven wat ik in ieder geval moet doen. Dat kan zijn naar Durbar Square lopen (in de hoop dat de Tangka winkel van Ratna weer open is en ik weer met hem kan bijkletsen). Ben ook op potlodenjacht geweest en heb eindelijk de juiste winkel ontdekt waar ze kwalitatief goede aquarelpotloden en aquarelpapier verkochten. Ben op boekenjacht en souvenierjacht geweest en ik weet ondertussen dat je op veel verschillende plaatsen in Thamel wireless internet hebt. Wel lekker hoor maar ook wel raar…. vroeger zat je alleen in een cafe of restaurant en kreeg je toch redelijk snel contact van of locale mensen of medereizigers maar tegenwoordig zit bijna iedereen met zijn of haar laptop op schoot….. Gelukkig weten mensen daar ook doorheen te kijken en raakte ik gisteren aan de praat met een Nederlands stel die lekker zelfstandig op reis door India en Nepal zijn en kon ik mijn laptop even sluiten

Vandaag maar weer eens naar de Swayambhu tempel gelopen, dat houd in dat je flink wat trappen omhoog moet lopen maar het uitzicht is weer fantastisch. Heerlijk om daar gewoon weer te zijn, te kijken naar de families die weekend vieren, de Boeddhistische gelovigen die hun rondje rond de stupa lopen en de gebedsmolens laten draaien, vlak daarnaast een tempel waar offers gehouden worden en de honden lekker liggen te slapen in de kast waar men de waxlampjes aansteken. Ik kan daar echt van genieten en probeer mooie foto's te nemen (ondanks dat het enigzins regende). Verder houd ik me 's ochtends bezig met mijn OSHO tarotkaarten, en ben ik sinds gisteren begonnen met Nepalese les! Mijn voorkeur ging eigenlijk naar het leren van Hindi maarja dat is in Nepal wat lastig…. dan toch maar Nepalese les. Voornamelijk om mezelf weer eens aan te zetten tot het leren van iets nieuws en het is natuurlijk erg handig wanneer ik weer in Nepal kom ik mezelf nog beter verstaanbaar kan maken. En verder lees ik veel, kijk ik televisie en loop ik wat door Thamel te scharrelen, dat is op dit moment zo'n beetje mijn leventje.

En deze rust en verplichtingloze dagen zijn ook niet altijd even makkelijk. Wat ik al schreef, ik heb 5 weken hard gewerkt, veel dingen geregeld en gedaan en plotseling is dat voorbij. Nou is het geen straf om in Nepal te zijn…… maar ik zat liever in Pune maar daar kan ik nog niet heen vanwege die @#$%! visa restrictie en wetende dat ik in het najaar 2 reizen heb. Ik moet dus echt gaan plannen om dus die laatste 90 dagen in India te kunnen zijn en ik dus eigenlijk tot eind september uit India moet blijven….. Het is regentijd in Nepal, dus een trekking met prachtig uitzicht over de bergen zit er ook niet in maar ik houd mijn hoop gevestigd op begin september, misschien kan ik dan toch op trekking. Ik probeer ook open te staan voor andere suggesties, maar dat blijft financieel ook lastig….. Maar tot nu toe vermaak ik me nog prima in Nepal!

Het is al weer een tijdje geleden en er is al weer veel gebeurd.
De reis met de twee families was erg leuk! Het reizen met kinderen geeft echt een andere dimensie. Ik heb genoten met ze tijdens een Hindi film die gedraaid werd in de Raj Mandir in Jaipur. Dit is de grootste bioscoop van India met een Art-Deco inrichting. De film was goed te volgen, zo af en toe kreeg ik wat vragen van mijn linkerzijde, daar zat Maaike die toch wel het een en ander wilde weten. Meestal vertrek ik met de groep in de pauze maar deze keer wilden de kinderen graag weten hoe de film zou aflopen dus helaas moesten de ouders ook blijven zitten J.

De rit van Jaipur naar Khimsar duurde langer dan dat ik te horen had gekregen tijdens mijn briefing met mijn locale agent. Oeps! In plaats van 5 uur moesten we rekening houden met minstens 8 uur reizen. Hoe zouden de kinderen hier op reageren? Nou eigenlijk heel erg goed, verbazingwekkend goed! Geen geklaag, geen gezeur maar hielden het netjes vol! Gelukkig wel door lekker met elkaar te kletsen en te gek jagen maar ook de Nintendo DS en een goed boek doet bij de kinderen wonderen! Ik heb ze tijdens het eten ook mijn complimenten gegeven en uitgelegd dat een groep met volwassenen wel eens anders reageren…… Khimsar Fort maakte alles goed! Een bijzonder mooi hotel in het fort met een mooi zwembad en mooie omgeving, echt een dag om te zwemmen, luieren en ’s avonds een “camelride”, een ritje op een houten kar die voortgetrokken wordt door een dromedaris. Dit viel zeker ook in de smaak.

Bikaner was ook leuk, ik vond het vooral leuk om weer eens in de oude stad rond te lopen. Vond het ook bijzonder leuk om dit met de groep te kunnen delen al was het voor de kinderen wel een flinke beproeving met al die verschillende geurtjes…… Ook in Bikaner hebben we een dromedaris rit gedaan, weer door de Indiase woestijnduinen en Maaike mocht de dromedaris mennen, lachen natuurlijk toen dat beest even van het pad af dwaalde maar ze kreeg hem weer terug op het pad. Daarna eten in de woestijn met locale dans en zang, meedoen moest natuurlijk maar de kinderen steelden de show. Erg gezellig gehad.

In Madawa wat rustiger aan gedaan, moest ook langzamerhand me enigszins gaan voorbereiden op de komende reis. Raar idee, maar moest wel gebeuren. Tevens de balans van de fooienpot opgemaakt terwijl de drie dames lekker in het zwembad waren. Geef kinderen een zwembad en ze vermaken zich uitstekend.

De laatste rit, van Mandawa naar Delhi, was hobbelig en lang. Nog voor een laatste keer lokaal gegeten in een wegrestaurant. Op mijn vraag wat we hier te eten konden krijgen werd ik naar een muur verwezen waar de gerechten in het Hindi beschreven waren. Ik lachen natuurlijk en uitgelegd dat ik dat echt niet kon lezen. Dan maar tezamen met een medewerker die wat Engels sprak en wat hulp van een andere man het menu samengesteld. Daarna door naar het zwembad van het hotel in Delhi…. Dat zwembad was al wat beladen vanwege het feit dat ik de meiden op de eerste dag na de Delhi excursie beloofd had nog te kunnen zwemmen maar dat niet doorging vanwege het schoonmaken van het zwembad. Ik werd dus best wel zenuwachtig toen ik bij het desbetreffende zwembad weer een bordje zag staan met “Schoonmaak Aktie bezig”. Na wat vragen, doorvragen en een portie geduld bleek dat ze het zwembad net hadden schoongemaakt en de meiden toch nog konden zwemmen.

Een laatste avondmaal, een taart erbij waar ik een boodschap op had laten zetten en toen was het echt tijd om naar het vliegveld te vertrekken…. Een laatste afscheid, een laatste zwaai en ik draaide me om, op naar de aankomsthal waar de volgende groep aan zal komen.